ناصر ارباب / صبا ـ رضا صدیق در میز نقد برنامه «هفت» درباره فیلم «زنده‌شور» گفت:«فیلم زنده‌شور اثری پرادعا اما توخالی است که به‌نظر می‌رسد فاکتور دفاع از قصاص را برای اسپانسر صادر می‌کند، اما در روایتش نه‌تنها چنین دفاعی دیده نمی‌شود، بلکه نوعی دوگانگی و نفاق وجود دارد. این فیلم برای من اثری سادیستی است. نمی‌فهمم چگونه فیلمی ادعایی را مطرح می‌کند اما در عمل روایت دیگری ارائه می‌دهد. در فیلم بی‌بدن هم رگه‌هایی از همین نگاه دیده می‌شد و همان زمان گفتم منتظرم دم خروس فیلم بیرون بزند. زنده‌شور از نظر من فیلمی کاسب‌کارانه است و از نظر ارزشی امتیازی نمی‌گیرد؛ چون فیلم حق ندارد به مخاطب دروغ بگوید یا او را فریب دهد. نمی‌شود ادعای دفاع از قصاص داشت اما در روایت، شخصیت‌هایی را نشان داد که هشتگ «نه به اعدام» دارند. حتی اگر در دیالوگی تفاوت اعدام و قصاص توضیح داده شود ـ اینکه اعدام برای محاربه و مفسد فی‌الارض است و قصاص برای قتل نفس ـ باز هم مخاطب فریب نمی‌خورد.»

او ادامه داد:«متأسفم که چنین فیلمی در جشنواره نمایش داده می‌شود. از ابتدای فیلم باید قصه پنج محکوم به اعدام را دنبال کنم، اما فیلم تلاش می‌کند با فضاسازی شاعرانه و موسیقی فلوت مخاطب را تحت‌تأثیر قرار دهد. آقای دانشی، ما مخاطب جدی سینما هستیم و این شیوه فریبکاری و دوگانگی در روایت آزاردهنده است. من فعلاً کاری به کارگردانی ندارم؛ اول فیلم باید صادق باشد، بعد می‌شود درباره پیام‌ها و هشتگ‌ها حرف زد. زنده‌شور برای من مصداق دروغ به مخاطب و اثری مدعی و پرادعاست.»

صدیق در بخش دیگری با انتقاد از تبلیغات فیلم افزود:«در تبلیغات می‌گویند بهترین فیلم جشنواره است؛ با من شوخی می‌کنید؟ کدام بهترین؟ کدام دفاع از قصاص؟ در فیلم یک نفر اعدام می‌شود و یک نفر هم اشتباهی اعدام می‌شود؛ پس از چه دفاعی صحبت می‌کنید؟ به‌نظر من فیلم بسیار ضعیف است و دیدنش حالم را بد کرد. این میزان از دوگانگی واقعاً آزاردهنده است.»