آنکس که این روزی یکساله را تا بهمن روز از بهمن ماه «بهمنگان» نگاه داشت … جایگاهش بالاتر و ظرفش بزرگ تر  می شود و تا جایی که بتواند با اذن پدر (بهمن) و وساطت مادر مقدس متعال به حضور سلیمانِ زمان رسد و از یاران سعادتمند وی باشدکه اهل مهر ، سعادت را در همراهی و یگانگی و یاری و یاوری با مظهر و تجلی حضرت حق سبحانه و تعالی می‌دانستند…

قسم به جان تو ای عشق -شک مکن که خدا
به نام خلق برای خود آفرید تو را

در روز  «آبریز» (دلو) از ماه فروردین آن تقدیر و قدر و تصرفات به آنجا می رسد که هر کس روزی مقدر خویش را بی جنگ و جدل می‌یابد:

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

                                    حضرت حافظ

و این ، باور بوده است که روزی مقدر است و جدال با تقدیر امری بی نتیجه و عبس …

ما سایه های طالع خویشیم … جبر چیست؟
در روزی مقدّر ما اختیار نیست!

و این جهان سایه ای از جهانی دیگر است که تقدیر و حرکت و زندگی آنجا در جریان است و ما سایه هایی از  آن جهان نورانی هستیم …

من خاکِ کفِ پای تو هستم گُنهم چیست
گر جای به جز مرکز پرگار ندارم

چه آنکس که پادشاه یا ارباب  است چه رعیت یا بنده ، همگان سایه هایی از نقش های گنبد مینا هستند :

آنکه پر نقش زد این دایره ی مینایی
کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

                                 حضرت حافظ

در این دایره تفکیک نیست … همگان‌ یکسان و سایه های یک پیکره هستند که برای در آمدن از تیرگی و سیاهی ، نورانیت و همت سلیمانی را نیاز دارند تا نور از مبدا به تجلی خود بتابد و این خاک تیره را روشن نماید و جهان غرق در سیاه بختی را تبدیل به جهان سرشار از نورانیت نماید …

آیین بهاری با نو شدن طبیعت آغاز و به انتظار همت و حرکت مردمان ادامه می‌یابد و با پیدا شدن و ظهور سلیمان… کار بالا می‌گیرد …